De kaart onder de molensteen

Op de kaart stond een kring om de oude molensteen bij de beek, plus drie woorden die bijna waren weggeveegd: “Volg de fluistering.” Remy, 39, hield de kaart tegen het raam. “Een schatkist zoeken klinkt als een uitstekend plan, maar we nemen wel een zaklamp, een koek en een belletje mee.” Buiten lag Molshoop stil tussen heuvels van zachte aarde. Bij de beek tikte het water tegen gladde steentjes. Milou luisterde zo aandachtig dat zelfs het ritselen van de wilgenbladeren groot klonk. Toen hoorde Milou het: fluister, fluister, fluister. Het geluid kwam niet uit de beek, maar uit een holle rietstengel die in de wind wiegde. Onder de stengel lag een tweede aanwijzing: drie ronde stenen, elk met een pijltje erop. Ze wezen niet dezelfde kant op. Remy legde ze naast elkaar. Samen vormden de pijltjes een kronkelpad naar de molensteen. Daar zat geen slot, maar wel een kleine opening waar het sleuteltje precies in paste. Met een klik schoof een plat luikje open. Eronder lag geen kist, maar een donkere tunnel waaruit een koel briesje kwam.

Milou scheen met de zaklamp naar binnen. Op de tunnelwand glinsterden schelpen in patronen van sterren en spiralen. “Misschien is dit een geheime gang,” fluisterde Milou. Remy belde één keer met het belletje, zodat ze de weg terug zouden kunnen horen. Ze kropen een klein stukje vooruit, tot de tunnel plotseling eindigde bij een ronde stenen deur. In het midden stond: “Wat wordt groter als je het deelt?” Milou dacht aan koek, aan verhalen en aan lachbuien. “Plezier!” riep Milou. De deur ging niet open. Remy wees op een piepklein bankje naast de deur. Daar zat een mol met een lege theekop. “Misschien vraagt de deur niet om een woord, maar om iets dat we echt doen.” Dus braken Remy en Milou de koek doormidden en boden de helft aan. De mol knikte dankbaar. Meteen draaide de stenen deur weg. Daarachter stond een schatkistje, gevuld met glanzende knopen, gekleurde veertjes en briefjes van bewoners die ooit iets hadden gedeeld. Het mooiste briefje was vers: “Dank voor mijn koek,” had de mol gekrabbeld. Milou koos geen knop of veer, maar stopte het briefje in de kaartrol. “Dit is een schat die je opnieuw kunt maken,” zei Milou.