De niesende ster

Het niesgeluid kwam uit een zilveren kruimel die op het dak danste. „Kom me zoeken,” piepte hij, „ik ben mijn staart kwijt!” Gekke bek schroefde een omgekeerde soepkom op een tuinwagen, assepoester plakte er zeven paraplustokken aan als stuurvinnen, en samen suisden ze omhoog. Ze staken langs bellenplaneten en een maan van oud brood, totdat een reusachtige, draaiende ruimtevis hun pad blokkeerde. Zijn naam was Hapspiraal en hij had zo’n trek dat hij niet eens vroeg wie er langskwam. Met kom, wagen en al slokte hij de twee avonturiers op.

Maar binnenin was het geen enge buik, maar een zacht planetarium vol zwevende theekopjes en verdwaalde meteorieten. De zilveren kruimel lag er te bibberen: zijn sterstaart zat vast tussen Hapspiraals hikbelletjes. assepoester tikte een ritme op de soepkom, Gekke bek floot door een paraplustok, en de hikbelletjes begonnen te dansen. Plop! De staart schoot los, groeide uit tot een lichtende slinger en kriebelde Hapspiraal zo vrolijk dat hij hen met een lach terug naar buiten niesde. De ruimtevis bood hun daarna een rit op zijn rug aan. Samen brachten ze de kruimel naar zijn ster, die nu weer glansde boven Overgeef land.