De tunnel die terugfluisterde

Milou en Lucie waren allebei vijf en liepen hand in hand over een pad van veertjes, dennennaalden en ronde steentjes. Het bos was donker, maar niet eng donker: tussen de stammen hing nog een beetje blauwe avondlucht. Hun families wandelden rustig vlak achter hen. Toen klonk er ineens een heel zacht gerinkel, alsof iemand een lepeltje tegen een kopje tikte. Naast een dikke beuk stond mama Sarah met een klein lantaarnetje. Ze zocht geen weg, legde ze uit; ze luisterde naar een bosuil die ergens verderop antwoord gaf. “Willen jullie ook luisteren?” vroeg Sarah. Iedereen bleef even stil. Hóéé, riep de uil. Hóéé, fluisterde Lucie terug. Milou hoorde daarna iets anders: druppels, diep onder de grond. Sarah knikte naar een boog van donkere stenen, half verscholen achter varens. “Daar heb ik vandaag ook druppels gehoord,” zei ze. “Volgens mij is het een oude tunnel.” Samen gingen ze kijken, terwijl het lantaarnlicht kleine gouden cirkels op de grond maakte.

De tunnel was niet groot, maar wel donker genoeg om geheimen te bewaren. Uit de opening kwam koele lucht die naar natte stenen rook. Lucie kneep zacht in Milous hand. “We hoeven niet ver,” zei mama Sarah geruststellend. “We kunnen eerst alleen luisteren.” Binnen tikte een druppel: tik... tik... tik. Milou tikte hetzelfde ritme op haar knie. Lucie deed mee, en Sarah klapte heel zacht in haar handen. De tunnel gaf hun ritme terug, een beetje zachter en langzamer: tik... tik... tik. Toen zagen ze aan de andere kant een rond stukje licht. Geen monsterlicht, vond Milou, maar maanlicht. Ze liepen stapje voor stapje door de tunnel, met hun families dichtbij. Halverwege ontdekten ze dat de druppels in een smal gootje dansten. Aan het eind lag een open plek waar de maan op een plasje scheen. Het water weerspiegelde de bomen ondersteboven, alsof er nog een rustig bos onder de grond woonde. “De tunnel fluistert terug,” zei Lucie. Mama Sarah glimlachte. “En hij weet nu dat jullie vriendelijk zijn.”