Het lampje bij de dennen

Na het eten speelden ze verstoppertje met Mette, Jesse en Hidde bij het veldje naast de caravans. Sem telde met de ogen dicht tegen een dikke boom, maar stopte ineens bij zeven. “Daar is het weer!” fluisterde Sem. Tussen de stammen danste een lichtpuntje, eerst laag bij de grond en toen iets hoger. Elynn vond dat het leek alsof het lampje hen ergens naartoe wilde wijzen. Jesse haalde een zaklamp bij de caravan, terwijl Mette een lege jampot zocht. Hidde vond een breed, droog pad dat naar de rand van het bos liep. Samen spraken ze af dat niemand vooruit zou rennen en dat ze steeds elkaars stemmen zouden kunnen horen. Het lichtje zweefde niet echt; het hupte van grasspriet naar grasspriet. Bij een oude picknickbank bleef het hangen. Daar hoorden ze een zacht piepend geluid onder een hoop gevallen dennennaalden. Sem kneep even in Elynns hand. Het was spannend, maar ook fijn dat iedereen dichtbij was.

Voorzichtig schoof Elynn een paar naalden opzij. Daar zat geen eng dier, maar een piepklein kampeerlampje met een rond kapje. Ernaast trippelde een egel met een droog blaadje op zijn stekels. “Hij piept omdat hij vastzit,” zei Hidde. Het lampje was waarschijnlijk uit iemands tent gerold en met zijn hengeltje blijven haken in een wortel. Jesse hield de zaklamp stil, zodat ze goed konden kijken. Mette pakte een takje en duwde heel voorzichtig de wortel omlaag. Plop! Het lampje kwam los. Meteen kroop de egel onder de picknickbank vandaan, alsof hij wilde controleren of alles weer rustig was. Sem zette de jampot omgekeerd op de grond, zonder deksel, zodat het knipperende lampje niet weg kon rollen. Toen zagen ze op het kapje een sticker: tent 27. Bij de receptie zei de campingmevrouw blij dat een ouder al naar dat lampje zocht. Als dank kregen de kinderen geen snoep, maar een kaart van een avondwandeling met kleine dieren erop. Diezelfde nacht liepen ze met een volwassene nog één rondje. Bij de dennen knipperde geen geheimzinnig licht meer, maar boven hen fonkelden wel honderden sterren.